/Włoski kolarz wygrał zawody /ze średnią prędkością 43 km /h.
/Biznesmen Joseph Lucas naraził /na upadłość zakłady kauczuku.
/Pozostawił, według ocen, /półtora miliarda długu.
/Lucas twierdzi, że padł ofiarą /giełdowych oszustów
/i dodał, że nie boi się śledztwa. /Z Londynu mówił...
W PIĘKNY LETNI PORANEK
Wystraszyłeś mnie.
Właśnie podali w radio, że się nie boisz.
Nie ma sprawiedliwości. Wybierasz się gdzieś?
- Nie. - Nie?
Robisz porządki, to zrozumiałe, Lucas.
Dzisiaj lepiej być ostrożnym.
Złodzieje są wszędzie.
Lucas, moja forsa!
Pozwól mi wyjaśnić, Kramer...
Nie chcę wyjaśnień, przyszedłem po moją forsę.
Masz ją jeszcze czy nie?
Milion dolarów dla ciebie to nic.
Ale dla mnie to 500 milionów franków.
Jestem za stary, żeby zaczynać od nowa.
I zbyt zmęczony na przekręty.
Młodzi są zbyt narwani. Może mnie wykończyć byle gnojek.
Kto mówi o wykańczaniu?
Nikt nie mówi o mojej forsie!
- Frankie, powiem ci od serca. - Mam gdzieś twoje serce.
- Wszystkim wypłacę. - Nie obchodzą mnie inni.
Twoje 500 milionów będzie za tydzień.
Za tydzień?
- Chce je teraz, Lucas. - No nie, słuchaj...
Nie, to ty posłuchaj, zafajdany skurwysynu.
Przez 30 lat rolowałem chłopków, policję, gwardię,
a teraz chce mnie wyrolować były zarozumiały uczeń.
Wypłacisz mi! Nie za tydzień, ale teraz.
- Ile płacę? - Nic.
- Jak to nic? - Tamten pan postawił.
Dobrze.
To samo.
- Zaraz podam. - Nie ma pośpiechu.
- Nie powinien pan. - To dla mnie przyjemność.
Po aperitifie trzeba coś zjeść. Zjemy coś razem?
Nie przy stole, znają mnie. Ludzie gadają.
Gadają zazdrośnicy. Barman!
Obsłuż tą panią.
Menu turystyczne. Na moje konto.
To miło. Koktajl był dobry. Teraz wezmę homara.
Nie ma pan nic przeciwko?
- Jasne, że nie! - Fajnie!
Gdzie z tym powędrujemy?
Nie chcę żeby myślał pan, że za homara...
Oczywiście, że nie. Dziękuję.
Proszę zamawiać. Potem napijemy się kawy.
Kelner, podaj homara!
- Jak masz na imię? - Monika.
Ale nazywają mnie Niquette.
- A ty? - Jean-Pierre.
Ale mówią mi też Pierrot.
Oryginalne.
Boisz się przeziębić?
Podobasz mi się.
Nie komplikuj tego.
Pospiesz się, muszę być na plaży o trzeciej.
Otwieraj!
Otwórz te cholerne drzwi, albo je wyłamię!
- To twój mąż? - Mój brat.
To nieprawda!
To niemożliwe!
Powinien pan dostać w mordę!
Nie wstyd ci?
Spójrz mi w twarz!
Nie możesz, co?
Gdyby mama cię zobaczyła umarłaby ze smutku.
- Posłuchaj, Franek... - Milcz!
- Kim jest ten brzydal? - Nie pozwalaj sobie!
Nie możesz uderzyć Pierrota! To mój przyjaciel.
Jest niegrzeczny.
Ty bydlaku!
Mam rację?
To pana żona?
- Pytam czy to pana żona? - Tak.
Musi być szczęśliwa, elegancko ubrana, ładna.
Ucieszy się, kiedy zobaczy pana nazwisko w gazetach.
W gazetach? Dlaczego?
Gwałt na nieletniej, wie pan, że na to jest paragraf?
Jaka ona jest nieletnia?
- Robi pan ze mnie głupka? - I do tego jest nago!
Powiedziała mi, że ma 23 lata.
Skłamałam, wybacz mi.
Nie obchodzą mnie twoje kłamstwa. Chcę prawdy, jasności!
To źle dla ciebie, dla mamy. Wzywam gliny.
- Oni dowiodą przestępstwa. - Chwileczkę!
Nie musi pan wzywać policji. Mogę to wynagrodzić.
Myśli pan, że jestem alfonsem? To źle się skończy!
Uspokój się, on chce to naprawić. Nie możecie się zaprzyjaźnić?
Jesteś już całkiem niemoralna?
Zastaje siostrę uprawiającą seks z tym człowiekiem...
Nie tak było, tylko się rozbieraliśmy.
- Co to zmienia? - Wszystko!
Tak, przemyśl to.
Może jakoś się dogadamy.
Ma pan szczęście, nie jestem złym facetem.
120 papierków? Nie ma pan więcej?
Niezbyt ceni pan honor damy.
Nie stój tu tak!
- Zabierze pan wszystko? - Co?
Mieszkam w Tulonie. Proszę mi zostawić na benzynę.
Nie wygląda pan na kierowcę Cadillaca.
Proszę, starczy na 10 litrów. Niech pan pamięta.
Franek!
Część!
- Jesteś na piechotę? - Motor się popsuł.
Pomożesz mi to napompować?
Nie.
Miły jesteś.
W ostatnim miesiącu tryby, w zeszłym tygodniu przegub.
Nie wiem, co jest grane.
Brat sprzedał ci go trzy lata temu. Był prawie jak nowy.
Zestarzał się.
Nie mogę go napompować.
- Jackie, pomożesz mi? - Wkurzyłaś nas.
Racja. Po co to kupowałaś? Straciliśmy tylko forsę.
No już, wycieraj.
- Wymasuj mnie. - Ona nie umie.
Wszystkiego się nauczy.
Wszystko gra?
- Lepiej o tym nie mów. - Uszkodziłem zawór.
Czemu nie kupisz auta? Motory są dla frajerów.
Masuj, zamiast gadać bzdury.
Siostra ma racje, nie umiesz. Twoja kolej dmuchać.
- Panowie... - Czekaliśmy na ciebie do trzeciej.
Miałem robotę.
Mogłeś zająć się cnotą siostry po kolacji.
Albo dać sobie spokój.
Daj jej zarabiać jak dorosłej.
Przy madame Armande wyciągałaby 30 tys. dziennie.
Ile wyciągniesz na placu u Wujaszka, jeśli cię tam wstawię?
To tylko żart, Franek. Nie szalej.
Muszę być szalony, żeby dostał ode mnie po mordzie?
Dzieci, przenieśmy się pobawić gdzie indziej.
W Cannes są zawody na plaży, można wygrać zdjęcia.
Dobrze, nadal grasz twardo, ale w porządku.
Nie Angelo, nie jest. Chcę, żebyś wycofał te słowa.
Zgoda, wycofuje.
Dlaczego się denerwujesz? Oni tylko żartowali.
- Cześć, Max. - Cześć.
- Cześć, Max. - Cześć, Edmond.
- Dobre te twoje barweny? - Dobre i drogie.
Dostanę coś niedobrego i taniego?
- Podeszwica. - Daj mi cztery funty.
Żaden z twoich klientów nie umarł od tego, co im podajesz?
To byłby koniec. Musiałbym sprzedać bar.
Wsadź do lodówki podeszwice.
- Lepiej się czuje? - Śpi, pielęgniarka dała jej zastrzyk.
Ktoś chce cię widzieć.
- Kto? - Nie wiem, jest na tarasie.
Cześć, Max.
A to niespodzianka.
Ty skurczybyku, nie myślałem, że jeszcze cię zobaczę.
To prawdziwa przyjemność. To było wieki temu.
- Nie było łatwo mnie znaleźć? - Ja zawsze cię znajdę.
- Nie zmieniłeś się. - Nie.
- A ja? - Też nie.
Wywaliła ci nieco samara.
Uprawiałem sport. Przestajesz, wywala samara.
Chciałem przypakować, ale przez ostatnie 18 miesięcy
byłem zawsze w tarapatach i straciłem ochotę do wysiłku.
- Było tak źle? - Nie było za wesoło.
Jakbym miał piętno.
W ciągu 3 lat 6 razy w izolatce. Teraz rozumiesz?
O mało nie dostałem świra. Twoje rakiety mi pomogły.
- Nigdy ci nie podziękowałem. - Nie miałeś kiedy.
Jesteś tu na wakacjach? Wynająłeś wille?
- Nie. - Chcesz anyżówki?
Tak.
- Zostaniesz na obiad? - Chyba tak.
Staruszka będzie zadowolona.
Dobrze się trzyma?
Jest coraz gorzej. Prawie nie wstaje z łóżka.
Próbujemy kobaltu. Teraz dostaje zastrzyki.
Mówią że nauka to przyszłość.
Nie wierzę w to.
Wiesz co Max, skoro już mówisz o przyszłości,
co powiesz na udział w pewnej robocie?
- Ja? - Mówię do ciebie.
- Żartujesz czy jak? - Nie, absolutnie.
Z całą twoją forsą chcesz wrócić do roboty?
Lucas nie żyje.
Nie żyje?
Oskubał mnie na 500 tys.
Twój Kramer to trucizna, inni idą siedzieć, ale nigdy on.
- Jest sprytny. - Za bardzo.
Chodź, pogramy.
Dla niego nie ma nic trudnego, to doskonały organizator.
Mam tylko pilnować.
W skoku na jubilera też miałeś tylko pilnować.
Wróciłeś po trzech latach.
Kramer nie należał do tego.
Twój ruch.
Max, jeśli wrócisz do pudła, już więcej się nie zobaczymy.
Kramer nie poprowadzi baru albo opłaci doktora.
Nigdy przy mnie nie zawiódł.
Myśli o wszystkim. On jest jak Napoleon.
Ma wielką mózgownicę.
W każdym razie...
zgodziłem się.
Stary jest nadziany, zrobi wszystko, żeby odzyskać córkę.
- Coś cię gnębi? - Nie, kalkuluję sobie.
To proste, za trzy dni roboty dostaniesz 20 tys.
Mogę też dostać 20 lat.
Taka jest cena w tym przypadku.
Dobrze, jak chcesz.
Nadal prowadź swój brudny bar podając steki i frytki...
- Chyba mogę pomyśleć? - Nie!
To nie twoja działka.
Potrzebuję kierowcy, który potrafi przyłożyć w razie potrzeby.
Poznałem takiego w pudle.
On był na trzecim bloku, ja na piątym.
Korzystał z warsztatu w Nicei.
Przemalowywał trefne wozy i opylał w San Remo.
Opylanie wozów to osobna działka. Tylko przegrani tak robią.
Nie bądź wybredny. Narwańców nigdzie nie brakuje.
Ten gówniarz przez 14 miesięcy był bez skazy.
Wliczając w to 10 dni izolatki za pobicie klawisza.
Dlaczego się nie rozbierzesz? Tu jest gorąco.
Więc jesteś bankierem? To musi być dobra praca.
Musiałeś widzieć mnóstwo forsy.
Kiedy zobaczyłam cię w barze nie wyglądałeś na bankiera.
- Wyglądasz na byłego więźnia. - Co takiego?
Dlaczego tak sądzisz?
- Nie wyglądasz dobrze. - Jestem trochę zmęczony.
Jeśli jesteś zmęczony to nie stój.
Chodź.
Otwórz te drzwi!
To mój brat.
To nieprawda!
To niemożliwe!
Powinien pan dostać w mordę!
Nie wstyd ci? Spójrz mi w twarz.
Nie możesz, co?
Gdyby mama cię zobaczyła umarłaby ze smutku.
Mógłbyś mieć powodzenie w cyrku.
Dlaczego?
Przyszedłem zobaczyć się z tobą.
Nazywam się Frank Kramer.
Krótko mówiąc, to porwanie.
Porwanie, porwanie... po co zaraz przesadzać.
Bierzesz kogoś siłą, trzymasz go w kryjówce.
Potem żądasz forsy za niego. Jak to nazwać?
Dobra, nie ma znaczenia, jak to nazwiesz.
- Jesteś zainteresowany? - Jasne, że jest.
Co nie, Franek?
Cieszę się, że pomyślałeś o mnie, Max,
ale wciąż mam zgryz, dwa miliony to nie mój kurs.
A jaki jest?
Pięć? On oszalał!
Całkowie oszalał!
To marzyciel! Pięć? Dwa!
Dwa miliony dla tego suchotnika, to i tak za dużo.
Tłuściochu, ja jestem grzeczny.
Przestań albo dostaniesz w nos.
Nie mów tak, Franek. Nie w moim domu.
Nie wpraszałem się tu.
Pięć milionów albo wychodzę.
Odpowiedz, bo chcę wyjść.
Jeśli się zgodzę na twoją stawkę, zgodzisz się na resztę?
Momencik.
Przemyślałeś to?
Pięć milionów. Nie będzie już takiej okazji.
- To bzdura. - Posłuchaj mnie.
Miałbyś na początek warsztatu.
Będziemy mieli pięć milionów, resztę znajdziemy.
Brakowało ci takiej sumy, żeby zacząć od nowa.
Mam już dość rozbierania się przed staruchami.
Ten stary numer jest już ograny.
Nikt go nie kupi.
Spójrz na mnie, Franek.
Co?
Nie wiem jak to powiedzieć.
Niektóre rzeczy znaczą cię od środka.
Gliniarz nawet po cywilu wygląda jak gliniarz.
A frajer zawsze jak frajer.
Udając kurwę zaczynam wyglądać jak one.
Nie możesz zawsze używać mnie jako kasjerki,
albo twój warsztat będzie wyglądał jak burdel.
Na pewno nie, wyglądasz bardzo przyzwoicie.
Moi kumple zawsze mi mówią, że ich onieśmielasz.
Urocze, wyglądam jak cnotka.
Dobrze.
Powiedzmy, że nic nie mówiłam.
Zrobisz, jak uważasz.
- Gdzie ta komedia ma miejsce? - W Hiszpanii.
Ładna jest Andaluzja.
- Zobacz, co traciłeś. - Nienawidzę wsi.
- Chcesz papierosa? - Nie.
Ale jest gorąco.
Mogliśmy kupić miętusy.
Jakby była zimna coca-cola, to byłoby super.
Jak się zamkniesz, to będzie super.
Franek!
Bądź ostrożna.
Odsuń się!
Co się dzieje?
Wystraszyłeś mnie.
- Po co zszedłeś na dół? - Nie słyszałaś drzwi?
Zastanawiam się po co przyszli.
- Kto? - Skąd mogę wiedzieć?
Zamek był wyłamany. Skradziono strzelby.
Zniknął też mój pistolet z szuflady.
- Gdzie idziesz? - Dzwonię na policję.
Zobacz co mam.
Vic, telefon...
Przygotuj dziecko i ubierz się.
Wyprowadzę samochód.
Nie dotykaj tego dziecka.
- Pan Dermatt? - Nie, kochanie.
- Kochanie, nie bądź głupi. - Czego chcesz?
Trochę chleba i kawy. Jestem głodny.
Myślisz, że kim jestem? Nie jestem służącą, draniu.
To nie było ładne.
- Vic! - To nic.
To co z tą kawą?
Chodź tato! Twoje śniadanie gotowe.
Patrz na mnie! Skaczę!
Wspaniale!
- Masz obiad w klubie? - Dlaczego?
- Ja mam obiad w mieście. - O nie!
Mam spotkanie z Pattersonem.
Patterson może sobie kupić obiad za wypłatę, którą dajesz.
Jeśli nie zjesz ze mną, nie będę patrzeć jak skaczesz.
I powiem wszystkim, że nie umiesz pływać.
Dobrze, zjem z tobą.
Idę pograć w tenisa.
Jeśli zechce zrobić skok anioła, wezwij najpierw ambulans.
Co się stało?
Wóz się zepsuł.
Mówi pani po francusku?
Tak, ale nie jestem mechanikiem.
Podwiezie mnie pani do warsztatu?
Podwiozę, ale najpierw muszę wyjechać.
Dobrze.
Strasznie ciężkie.
Nie ma pani nic przeciwko?
Dziękuję bardzo.
Pani Dermatt, jest pani wspaniała do kawy.
Gdyby tylko Victor zaproponował mi papierosa.
Gniewa się pani?
Jest pan albo komikiem albo szaleńcem.
Gniewa się pani. Z powodu tego policzka?
To pani zaczęła. Cios za cios, było minęło.
Jeśli będzie pani się dąsać, to cieżko będzie tu wytrzymać.
- Nie jest pan już głodny? - Od razu lepiej.
To może czas na rozmowę?
Ile chce pan pieniędzy?
Niech pan mówi!
Może pan nie krzyczeć? To niegrzecznie.
Prawda?
Gedeon tu jest. Dzień dobry, Gedeon!
Chodź do mnie, ty przynajmniej się nie dąsasz.
Chcesz cukru?
- Masz tutaj. - On nie może jeść cukru.
Musisz słuchać rodziców.
Każde dziecko je cukier. Jest pani, zrobi pan jak uważa.
Zabierz go stąd.
Dużo hałasu o trochę cukru. Nie umiecie żyć w zgodzie.
Moja córka?
To jakiś głupi żart, jesteś szalony!
Edouard, zadzwoń do klubu i sprawdź czy jest tam moja córka.
Jasne że twój ojciec będzie chory ze zmartwienia.
Jest tylko człowiekiem.
Ja też się martwię o swoją staruszkę.
Jest w łóżku od pięciu miesięcy. Dawali jej kobalt.
Wierzysz w kobalt?
Problemy innych są okropne. Nikogo nie obchodzą.
Powiem panu, że kradzione obrazy trudno jest sprzedać.
Kto to?
Ja.
- Co pani powie? - Brakowało nam tylko krytyka.
- Jest miły dla ciebie. - Najdroższy!
- Co? Nie lubisz tego? - Nie chciałem pana obrazić.
Uważam, że to dziwne malować fioletem pani cycki.
Jest pan naprawdę głupi.
Ale faktycznie masz rację, tak, on ma prawo koczować tutaj,
bić i obrażać ludzi i krytykować moje obrazy!
Nie krytykuje.
Mówię, że jest gówniany.
Vic!
Nie podniecajcie się. To nie do was, to do mnie.
Muszę was zamknąć, aż uzgodnimy nasze sprawy.
Jak idzie, kolego? Wszystko według planu?
- Mili ludzie, a u ciebie? - Bez problemów.
- A moja siostra? - Była męska.
- Twoja zabawka. - Dziękuję.
Ładnie tutaj, nie?
Proszę wysiąść.
Szybciej, dziewczyno.
Chodźmy!
Co o tym sądzisz?
Widzę przed sobą milion dolarów.
I lepiej się czuje.
- Gdzie ją umieścimy? - Na piętrze.
- Co ci ludzie tu robią? - Skąd mam to wiedzieć?
- Zabrał kluczyki od wozu? - Nie wiem.
Witam państwa.
Proszę się nie martwić, wszystko się ułoży.
Macie jakieś prośby?
Żebyście poszli do diabła!
Ojciec tej dziewczyny to król tekstyliów.
Bardzo bogaty.
Nie musimy używać przemocy, jeśli zrobi co mu każemy.
- Kto? - Pan Dermatt.
My swoje zrobiliśmy, teraz jego ruch.
Pan oszalał!
Wie pan, o co mnie prosi? Będę wspólnikiem w porwaniu.
Nie wspólnikiem, zaledwie pośrednikiem.
Dlaczego ja, dlaczego my?
- To plan szefa. - Głupi plan.
Do domu mogą zjechać przyjaciele i pomoc domowa.
Nie, od Lipca do Września Victor Dermatt jest sam w domu.
Bez przyjaciół i pomocy domowej. Ze swoimi bohomazami.
To wszystko było w gazetach. Szef tylko to sprawdził.
Ponadto jesteście bogaci, sławni, poza podejrzeniem.
Idealni.
Jeżeli tekstylny tatuś powie policji, że okupu żąda Victor Dermatt,
oni zapytają, jest pan pewny, że to nie był Picasso?
- Ma pan bystrego dzieciaka. - Proszę mu nie mówić.
Porozmawiamy jak równi. Każdy musi znać swoje miejsce.
- Ale... - Nie!
W interesie bezpieczeństwa rodziny, nie może być żadnych "ale".
Pan Dermatt?
- Dokąd jedziemy? - Ja? Nigdzie.
Pan pojedzie do Van Willie i zażąda dwóch milionów dolarów.
Tak. Chce je mieć jutro. Gotówką.
A jeśli odmówi?
To może pana spotkać coś o wiele gorszego.
Naprawdę nie mam nic przeciwko pana dziecku i żonie.
Ale potrzebuje tych pieniędzy. I to natychmiast.
Żadne pieniądze nie tłumaczą...
Jeśli plan zawiedzie, wyjaśni mi to prokurator.
Mam gdzieś pana wywody.
Jedźmy stąd.
W stronę drogi nad urwiskiem.
Proszę usiąść.
Jest pan przyjacielem mojej córki?
Niezupełnie.
- Mój sekretarz właśnie mówił... - Ona jest u mnie.
Niech pan mówi, po to pan przyszedł.
A więc, ile?
- Dwa miliony dolarów. - Ty skurwysynu!
Powiedziałem, że jest u mnie, nie że ją tam zabrałem.
Trzymają moją żonę i syna jako zakładników.
Moja sytuacja nie jest lepsza od pańskiej.
Da im pan te dolary,
nawet gdybym musiał wziąć od pana ostatniego centa.
Ani centa!
Wie pan, co się wtedy stanie?
- Pana znajomi się wystraszą. - Może tak.
A może nie.
Nigdy bym o to nie zagrał.
Nie będę grał życiem trzech ludzi,
żeby sprawdzić teorię zgrzybiałego miliardera.
Można zrobić tylko jedno, zapłacić!
Nie wiem czy odzyska pan córkę.
Nie wiem co zastanę kiedy wrócę, nie wiem niczego.
Ja oszaleję.
Widział pan moją córkę?
- Żyje i ma się dobrze? - Tak.
Kiedy wyjeżdżałem żyła.
Ładnie tu jest. Jak byśmy byli na wakacjach.
Wakacje z wypłatą. Mam nadzieję.
Jak byśmy byli u wujka Antonia w Savoie.
- Nie pamiętam. - Jasne, byłaś wtedy malutka.
Bywaliśmy tam, kiedy ojciec wyjeżdżał do uzdrowiska.
Był we wszystkich uzdrowiskach, Fresnes, Poissy.
Mówili mi, że jest zdrowy, ale prawie głuchy.
Zawsze go łapali na gorącym. Z nosem w sejfie.
Nie słyszał zbliżających się glin.
To nie wstyd aresztować inwalidę?
To dziwne, że ojciec i syn zostali przestępcami, gdy inni są,
nie wiem, farmaceutami.
Naprawdę tu jest ładnie.
Myślisz, że to przeznaczenie? Już od chwili narodzin?
Skąd mogę wiedzieć?
- Chce stąd wyjść! - Zamkniesz się czy nie?
Księżniczka robi scenę.
Wystraszy Gedeona.
Kogo?
Dzieciaka w domu. Lubię go.
Co o niej sądzisz?
Rozwydrzona koścista brunetka, jest w twoim typie.
Myślisz, że jej ojciec zapłaci?
Jeśli nie, to co zrobimy?
- Zaadoptujemy ją! - Głupek.
Będę pracował w fabryce na posag i każemy jej poślubić Maxa.
KONIEC CZĘŚCI PIERWSZEJ
CZĘŚĆ DRUGA
- Jedziemy na lotnisko. - Tak, proszę pana.
Pan McCoy zarezerwował pokój w moim imieniu.
Życzy pan sobie czegoś?
- Nie, dziękuje. - Miłego pobytu.
Dobranoc.
- No i? - Zgodził się.
Kiedy przekaże pieniądze?
Poleciał po nie do Madrytu. Zadzwoni wieczorem.
Mam nadzieję, że je znajdzie.
- To nie ma pewności? - Ależ jest, jest!
Nazwał mnie skurwysynem.
Nigdy nie doświadczyłem wstydu.
Mam ochotę cię zabić!
Jak się ma mój przyjaciel Gedeon?
Mam nadzieję, że śpi.
Co się stało? Od rana nic nie mówisz.
Myślę o mojej mamie.
Kiedy wyjeżdżałem, bolało ją ramie.
Miała rwący ból ręki.
Doktor mówił, że to poważne. Nawet mówił o operacji.
Wyobrażasz sobie operację w wieku 74 lat?
- To może być reumatyzm. - Nie bądź głupia.
Chodziła do instytutu Curie. Dostawała tam kobalt.
Kobaltu używają do reumatyzmu?
Nie wiem i mam to gdzieś.
Nie jesteś miły.
Może pan zanieść jej śniadanie?
Kto idzie?
Ty idź, jeszcze nie byłeś.
Ja się nie ruszę!
Byłem za długo kelnerem.
"Zimnica dla dwóch, zupa rybna dla panów".
Wiele razy miałem ochotę rzucić im tacę w twarz.
Ale robiłem to dla mojej matki.
Wiedz, że ona tam dogorywa.
- Nie płacz, zobaczysz ją wkrótce. - Co ty tam wiesz.
Co wiem? Kiedy umarła miałem trzy lata.
Dowiedzieliśmy się po wojnie w Indochinach
Nigdy mi nie mówiłeś.
- Zaciągnęła się do wojska? - Chcesz tak to nazwać?
Prowadziła burdel na kółkach, "Wesoły spadochroniarz".
Ostatni raz słyszeliśmy o niej i jej elitarnym oddziale,
kiedy była blisko Dien Bien Phu.
Dlaczego o tym mówisz?
Ponieważ mówimy o rodzinie.
Dobrze, wezmę dla niej tę tacę.
Powinieneś założyć liberię, taką ładną w paski.
Myślałem że jesteś głodna.
Jeśli będę czegoś potrzebować, zadzwonię na ciebie.
Mam nadzieję, że cię zgilotynują.
Nie podoba ci się moja głowa?
- Twoja jest ładna. - Jak śmiesz tak się odzywać!
Skończyłam! Nie będziesz musiał zmywać.
Moja siostra miała rację. Jesteś rozwydrzona.
Nie jest głodna.
- Słyszeliśmy. - Wyrzuciła cię!
Wcale nie.
Jeśli chcesz wiedzieć, to rozmawialiśmy.
Ona ma dobre wychowanie.
Jadłeś orzechy włoskie, malutki?
To nie ma siostry?
Piwnica jest blisko basenu. Wejście przy schodach.
- Zobaczę co u małego. - Proszę go ucałować ode mnie.
Dziękuję.
Co teraz robisz? Może pójdziesz do piwnicy?
Max, nie masz już dość?
Nie wiesz, o czym mówisz. Mam to przepisane.
Miałem piasek w nerkach. Jeżeli nie wypiję, mogę umrzeć.
- Wiesz co. - Co?
Choroba twojej matki, twoja. Zdechlaki ta twoja rodzina.
Nie lubię takich przygaduszek.
Jesteś naprawdę podły.
Zauważyłem to w pudle, wtedy jak pobiłeś klawisza.
Biłeś go nawet, jak już leżał.
Jesteś podły.
- Czego szukasz? - Kluczyków od wozu.
Tu są.
- Brawo, przetrząsłeś mi kieszenie. - Nie, zgubiłeś je tam.
Dziewczyna mogła je zabrać i uciec.
Za dużo myślisz Max. Jesteś nieostrożny.
Teraz dajesz mi lekcje. Niesamowite!
Wyciągam cię z bagna, nagrywam ci świetną robotę,
a ty tak mi dziękujesz. Zawiodłeś mnie.
- Kim pani jest? - Consuela Dermatt.
Potrzebuje pani czegoś?
Coś do picia.
Położyłam butelkę wody na tacy.
Potłukłam, przez tego złego chłopaka.
Dobrze. Powiem, że chce pani się pić.
Dziękuję.
- Pani Dermatt? - Tak?
Kim jest ten chłopak?
Nie wiem.
To morderca?
Jak dotąd nie, myślę że nie jest.
Same gówniane nagrania.
"Koncert B-dur", "Sonata numer 10". "Szkoła kochanków",
Wychodzi, że wszystkie są takie.
Słuchałem raz jakiegoś Wagnera z angielską kobietą.
To byłoby słynne. Uroiłeś sobie tę angielkę.
Dziewczyna prosiła o wodę.
- Ma pani coś Dionne Warwick? - Raczej nie.
Może pani powiedzieć mężowi, żeby kupił kilka.
Zaniesie pan jej trochę wody, czy pan tego nie zrobi?
- Monika, zanieś jej trochę wody. - Niech zdycha!
Widzi pani jaką mam pomoc?
Zostań, już pójdę ty głupku.
Pytała mnie czy jest pan mordercą.
- Powiedziała pani, że nie. - A niby dlaczego?
- Nie znam pana. - A to ciekawe.
Naprawdę pani tak myśli?
- Czy to ważne? - No nie, czy to ważne?
Pytają czy jestem mordercą, a pani mówi, nie znam go.
Jeśli zapytają czy jestem pedałem, powie pani, dlaczego nie?
Wystawiła mi pani piękną laurkę.
Nie sądziłam, że jest pan uczulony na swoją reputację.
Wszyscy są.
Pani mąż dostał szału, kiedy mówiłem o jego obrazie.
Naprawdę podziwia go pani?
Oczywiście.
Nie. Mówię o jego malarstwie.
To też.
Nie mogłabym żyć z człowiekiem, którego nie podziwiam.
Życie jest inne niż pan myśli, to nie jest tylko...
Naprawdę?
A jakie jest?
- Jest pan głupi. - Całkowicie.
Franek!
Ona uciekła!
Ten potworek uciekł!
Suka!
- Może już wystarczy? - Nie dotykaj mnie!
Jazda! Wracaj domu!
Franek!
Zraniłem cię?
Chcesz się czegoś napić?
Herbaty?
Znowu to samo. Też się gniewasz na mnie.
Nie wiem co tu się dzieje. To jakiś pech.
Biedactwo musi być roztrzęsione.
Porwana, pobita, prawie zgwałcona. Wszystko jednego dnia.
Nie przywykła do takiego taktowania.
Byłeś fantastyczny.
Żal odchodzić. Panie były pod twoim urokiem.
- Zwłaszcza skarbuś. - Skarbuś uciekł tobie.
Wzięła mnie z zaskoczenia.
Dziewczyny grające w tenisa są bardzo silne.
Co mi tu chcesz wcisnąć. Mówisz o tenisie, a ucieka ci piłka.
Po prostu nie chcesz przyznać, że jesteś o nią zazdrosna.
- Ja zazdrosna o "to"? - Jeśli nie o "to", byłoby o tamto.
W moich trofeach brakuje tylko miss piękności.
Przypominasz sobie, kiedy nie mieliśmy co jeść?
Były jakieś śmieszne nagrody, w śmiesznym konkursie.
Ale ty szkodziłaś nawet tym najbrzydszym z nich.
- Mam tego dość! - Ona prosi o ciebie.
Obudzi Gedeona. To nie do wytrzymania!
Wypuście mnie!
Wpadła w histerię. Pójdę do niej. Pan ją tylko uderzy.
Dosyć tego! Niech pani zajmie się dzieckiem.
Już nie będę! Wypuście mnie stąd!
Mam już dość!
- Zamkniesz się? - Nie!
- Przestaniesz już? - Nie!
Więc "to" nie przestanie...
Ty łobuzie!
Dzień dobry.
Mogę zadzwonić do Francji?
Nicea, Francja. Nicea, telefonować.
Wystraszyłeś mnie.
Moje włosy są okropne.
Pamiętasz co mówiłeś niedawno?
Co?
- O mojej głowie. - Tak.
To dlaczego w nią uderzyłeś?
- Jaki masz kolor oczu? - Szare, czasami niebieskie.
Nie wybaczę ci tego policzka.
Dobrze czasem zmienić kolor oczu.
Ile mój ojciec ma zapłacić za moje uwolnienie?
- Dwa miliony dolarów. - Zapłaci wam.
Szkoda że musimy rozmawiać w takich okolicznościach.
W końcu mogliśmy spotkać się zwyczajnie jak inni.
- I nie byłoby takiej rozmowy. - A jaka?
O mojej twarzy i kolorze oczu? Wiadomo, byłoby inaczej.
Co zrobisz z dwoma milionami dolarów?
Dla mnie jest tylko pięć milionów franków.
- To śmieszne. - Za to co robię, tak.
Przepraszam na chwilę.
Nie ruszaj się, dobrze?
Zawsze angażujesz się w takie rzeczy?
Nie.
Angażowałem się w samochody.
Chciałem zostać inżynierem.
Ale kiedy umarł ojciec, musiałem zająć się siostrą.
Opłacić jej studia.
Chciałem, żeby była wykształcona, żeby uczcić pamięć ojca.
Mój ojciec był bankierem.
Ja miałem własny warsztat.
Na Rivierze.
Ale sprawy się porąbały.
Przez nieuczciwych wspólników.
Może być?
Wymagam czegoś więcej?
Siedziałeś w więzieniu?
Siedziałeś czy nie?
Zależy co nazywasz więzieniem.
No wiesz, kraty, numer, trzy metry na dwa.
Byłem tam, ale nie na długo.
Tyle żeby się rozejrzeć.
To nigdy by się nie stało, gdybym nie musiał dbać o rodzinę.
O zdrowie mojej mamy, edukację siostry.
Ja mógłbym studiować mechanikę.
Nikt by mi nie dorównał.
Wszyscy od Monte CarIo do Toulonu przychodziliby do Franka.
- Masz na imię Franek? - Tak.
- Wierzysz mi? - Dlaczego nie?
Gdybyś powiedział Gontrand, Balthazar, Alexander,
miałabym wątpliwości, ale to.
Nie mówię o moim imieniu, mówię o całej reszcie.
Franek, jeśli dam ci słowo, że nie ucieknę?
Halo, Nicea?
To ty, Marthe?
Co u niej?
Co?
Mówiłem, co u niej?
Jest w szpitalu?
Nie mogę przyjechać. Jestem 2000 km od Nicei!
Martha?
Nie rozłączajcie mnie!
- Co podać? - Whisky.
- Nie ma, jest hiszpański dżin. - Dobrze.
Wyjechał cztery godziny temu.
Może już go nie zobaczymy ani Kramera?
A jeśli uciekli z forsą?
Mam tego dość, idziemy!
- Ja też chcę wyjechać. - Co cię napadło?
Max i jego mama, pani Dermatt i jej dziecko,
ty i ta dziewczyna.
Czuję się niepotrzebna.
Nie chcę już tych pieniędzy. To zbyt drogo kosztuje.
Powiedz najpierw co ci nie pasuje, wtedy pogadamy jak zwykle.
Widzisz, mówisz, "jak zwykle". Już łapiesz?
To tylko słowa.
Dużo ich wypowiedziałeś od rana.
"Musiałem zająć się siostrą, opłacić jej studia".
Podsłuchujesz pod drzwiami. Ślicznie!
"Chciałem zostać inżynierem", "nikt by mi nie dorównał".
- Jak w serialu "Klub wynalazców". - Przynudzasz.
Mogę dać ci kilka rad?
Kiedy już odgrywasz taką rolę, nie wspominaj o więzieniu.
Bogate rodziny nie lubią takich.
Pomyślą, że zięć ukradnie im srebrne sztućce.
To ich wystraszy.
Tak nie zdobędziesz Kalifornii.
Byłeś już myślami w Miami?
- Miami jest na Florydzie. - Nie ważne.
Naprawdę?
Oddajmy skarbusia tatusiowi.
Będziemy cieszyć się wolnością i wszyscy będą szczęśliwi.
Założę się, że śnisz o luksusach, biały Jaguar, ubrania na miarę.
Biały samochód, ubrania na miarę, nazywasz to luksusem?
Ja nazywam to wiochą.
Komu chcesz wcisnąć ten kit?
Co tu robisz?
Gdzie jest dziewczyna?
- Pani Dermatt jest u niej. - A twój brat?
Ja mam brata?
- Możesz mi to wyjaśnić? - Wyjaśnić co?
Czekaliśmy całą wieczność na twój powrót.
Powinieneś to wyjaśnić.
- Wracaj do swojego pokoju. - Zostań tu.
A więc to tak. Rozumiem.
- Rozumiem doskonale. - Gratulacje.
Możesz wyłączyć tę muzykę?
- Nie lubisz Mozarta? - Mówię, żebyś ją wyłączył.
- To nie dzień do muzyki. - Do picia też.
Jesteś pijany jak bela!
Nie powiedziałbym.
Mówiłeś jej, żeby się uciszyła?
- Tak. - Brawo.
Szef będzie zadowolony.
Masz minutę na wsadzenie pisklaka z powrotem do klatki.
Tak?
A co zrobisz?
Franek, ktoś przyjechał.
Dobry wieczór.
Proszę wybaczyć. Przyjechałem naprawić telefon.
Telefon.
- Mogę zatelefonować? - Do Francji?
- Do Madrytu. - Będzie musiał pan zaczekać.
Powie mu pani, że dzieciak popsuł w czasie zabawy.
Jest sam, jest tu jego motorower.
- Idź się napij do kuchni. - Po co, kanalio?
Pani dziecko musi być silne.
- Co powiedział? - Że już prawie skończył.
Ten fagas coś kręci, coś czuje. Spójrz na niego.
Ona pęknie, każ jej iść do pokoju.
Weź się w garść, malutka, wszystko się ułoży.
Musicie coś mówić, obojętnie co.
Nie chciałem wam mówić, ale matkę zabrali do szpitala.
- Co jej jest? - Nie wiem, mówili o operacji.
Mam zadzwonić po informacje.
Nie obawiaj się, w Nicei mają najlepszych chirurgów.
Naprawdę?
Nie wiem, ale to będzie długi wyrok.
Skurwysyn!
Wyjdę na zewnątrz sprawdzić czy wszystko działa.
- Gdzie on poszedł? - Sprawdzić linię na zewnątrz.
Max!
Jest tam!
Dobrze.
Dziękuję.
Rozmawiałem z nim. Przyleci pierwszym samolotem.
Razem z pieniędzmi?
Tak.
Będzie czekać w domu na telefon od nas.
Dziękuję.
Kramer nie odpowiada.
Źle z nim. Musicie wezwać doktora.
I za dwie godziny będą tu gliny.
Jeśli zobaczą, że nie wrócił, ktoś tu przyjdzie.
Ona ma rację, Max.
A co ze szpitalem?
Proszę mnie wysłuchać.
Doktor jest moim przyjacielem. Nie będzie o nic pytał.
Doctor Fabregas, mieszka 20 km stąd. Proszę pozwolić zadzwonić.
Nikt tu nie przyjedzie.
I nikt stąd się nie ruszy.
Ten gnojek chciał nas wydać. Tym gorzej dla niego.
Masz rację, Max. Chciałeś o wszystkim decydować.
Śmiało.
Pozwolę ci.
- Chodźcie, wychodzimy. - Wszyscy tu zostaną!
Rozpoczęta gra musi być skończona.
Ta gra nie przewidywała zwłok.
Jakieś będą, to wszystko!
Nie wszystko.
Powiedziałeś "A" to powiedz "B".
Będziesz musiał sprzątnąć ją, dzieciaka i tego tam.
Dobrze.
Może wezwać doktora do ciebie?
Nie, nie jestem świrem.
Może zbadamy ciebie i plan ucieczki z suchotnicą.
To chciałeś zrobić, co draniu?
Chciałeś porzucić swoich przyjaciół. Szybko się połapałem.
Zachowywałeś się jak alfons, muzyczka, słodkie gadki.
Chciałeś posunąć dziedziczkę.
I przekazać za darmo.
Już słyszę tę dziwkę, pomógł mi uciec, komisarzu.
To prawda, myślałem o tym, ale nic więcej.
Zapomnijmy o wszystkim.
Co zrobimy?
- Czekamy na powrót Dermatta. - Co wtedy?
Dzielimy forsę i do domu.
A on?
Każdy dba o siebie.
Niech frajerzy sami chowają swoich zmarłych.
Dobrze, Max.
- Wygrałeś. - Potrafisz być miły jak chcesz.
Ty śmierdzielu, robiłeś sobie żarty z mojej chorej matki?
Nie wierzyłeś, że jest chora?
Consuelo?
Nikogo nie ma?
Tu doktor Fabregas.
Consuelo?
Nareszcie, doktorze,
- To jest to miejsce? - Tak.
Chodź za mną.
To tutaj!
Zaczekasz tutaj, spokojnie.
Zaczekamy na kogo?
Wrócę za trzy godziny.
Muszę dorwać Kramera.
I dostać forsę z okupu.
Odpuszczenie takiej forsy byłoby grzechem.
Więc się pospiesz.
I wracaj szybko.
Chcę powiedzieć coś tej mendzie.
Jeśli coś nie wyjdzie, to ja go załatwiłem, dobrze?
Sama na to wpadłam.
Proszę, pospiesz się.
Zgoda?
Weź, ale nie używaj bez potrzeby.
Siedzimy po uszy w gównie, nie wpadajmy głębiej.
Daj mi słowo, że nie uciekniesz.
Myślisz, że warto dawać słowo...
Moje jest nic nie warte, tak samo jej, ale nie twoje.
W naszym świecie to możliwe.
My mamy inne zmartwienia.
Nie chciałem uderzyć cię w twarz.
- To niemożliwe. - Co?
Mówisz o zabitym, o mnie, okupie, jakbym była kimś innym.
Klepiesz mnie w policzek i mówisz, bądź miła, okradniemy tatę.
Mówię ci, że żyje w koszmarze.
A ty odpowiesz jak zwykle, że wszystko się ułoży.
Nie, ale mogło się ułożyć.
Widzisz, jestem szczery.
Jedź już bo zgubisz Kramera.
Masz rację, wchodź!
Lepiej żebyś wiedziała, mojej siostry nie oszukasz dwa razy.
Dlaczego mu nie powiedziałaś?
Dla twojego dobra.
Musi być natychmiast zabrany do szpitala w San Salvador.
Widzę rany po kuli, nie powinniśmy wezwać policji?
Nie możemy zrobić niczego, aż do powrotu Vica!
- Proszę o mój klucz. - Tak, proszę pana.
Dobrej nocy.
- Co tu robisz, jak tu... - Wszedłem? Przez drzwi.
Pokojówka będzie szukać klucza uniwersalnego.
- Myślałem, że to dzień wypłaty. - Będzie jutro.
Mówiłem, że masz dzwonić, nie przychodzić.
Nie znoszę takiego bałaganu.
Przeze mnie? Siedzimy w nim już po uszy.
Tutaj ja działam, reszta mnie nie obchodzi.
Mylisz się.
Mylę czy nie. Nie masz tu nic gadania.
W nagłym wypadku miał przyjść Max.
Tamten chuj nie mógł przyjść?
Nie i już nie będzie mógł.
Zacznie pani mówić?
Dobrze, zacznijmy od początku.
Będziemy powtarzać tyle razy, aż wszystko wyjaśnimy.
Kto zabił tego człowieka? Gdzie jest pani mąż?
- Pani go zastrzeliła? - Chyba nie mówi pan poważnie?
Jestem poważny w dochodzeniu, ale ta pani musi mi pomóc.
- Ten człowiek już tu bywał? - Błagam, pani jest zmęczona.
Ja też doktorze.
Jest dużo brudnych talerzy. Kto tutaj jadł?
Mój syn jest sam na górze.
Zajrzyj do dziecka.
Musi pani zacząć mówić.
Od pani zeznań wiele zależy.
Więc nie chce pani mówić?
Nie wiem czy słusznie czy niesłusznie go załatwiłeś.
Tego się nie odwróci.
Ale żeby Dermott milczał, powinieneś zabrać dzieciaka.
Gedeon! Nie pożegnałem się z nim.
Nigdy nie trafiłem jeszcze na takiego głupka.
Weź siostrę i przekrocz granicę. To już koniec.
To śmieszne, według Maxa byłeś twardy.
Za bardzo zmiękłeś.
Zrobiłeś robotę za miliard, prawie go mamy,
a ty na pierwszej przeszkodzie wysiadasz.
Może jestem za stary na skrobankę.
Udzielę ci małej lekcji, musisz pracować z młodszymi.
A kto mówi o skrobance?
Nawet jeśli gliny są u Van Willie, on już wyleciał.
Dorwiemy go na lotnisku, odbierzemy forsę.
I będziesz ustawiony na resztę dni.
- To szansa jedna na dwie. - To nie wystarczy?
Ważne, żeby źle nie skończyć.
Po co pan mnie tu sprowadził?
- Żeby spędzić czas. - To idiotyczne.
Tak, ale w życiu już tak bywa.
Chcemy razem z panem przywitać Van Willie.
Najpierw musi zadzwonić.
Nie będzie więcej telefonów, przejdziemy się.
Kontakty międzyludzkie, to nowy trend.
Zranił człowieka i zakazał nam wzywać doktora.
Nie wiem od czego się zaczęło, walczyli i ona go zabiła.
- Kim jest "ona"? - Jego siostrą.
Mówiła pani o porwaniu, kto został porwany?
Z. V. W. Co znaczą te inicjały?
Zelda Van Willie.
Dobry Boże!
Szybko samochód dla komisarza i adres Van Willie!
Komisarzu, jest samochód.
Kod trzy na całym obszarze.
Zawiadomić oddział żandarmerii w Gallito.
Porwano córkę Van Willie.
Dzwoń do żandarmerii w Gallito.
- Ile mają samochodów? - Tylko jeden.
- Jaka marka? - Myślę że angielski.
Jaki rocznik?
- Cabrio czy Sedan? - Cabrio.
- Jaki kolor? - Biały.
Nie powiesz im, gdzie jest Vic?
Powinnaś.
Chodźmy, panie Dermatt, musi się pan wyspać.
Van Willie podobno jest z córką i przyjaciółmi w Madrycie.
Nie wiadomo gdzie. Personelowi nakazano milczeć.
Teraz możesz mi powiedzieć.
Uprawiałaś z nim miłość?
Jeśli nie, to co tu jeszcze robisz?
Nie widzisz, że każę ci się wynosić?
Tak, to było dość jasne.
To wynoś się!
To dlatego pozwoliłaś Frankowi odejść.
Żeby mi to powiedzieć.
Dobrze, mogę odejść.
A jeśli cię wydam?
- Ja... - A on?
Cierpliwości!
To było piękne u ciebie. W każdym razie szczere.
- Co? - Ta zazdrość.
Co ty możesz wiedzieć, głupia cipo?
Byłaś kiedyś zazdrosna?
Ty zawsze miałaś wszystko.
Ja zawsze miałam tylko jego.
Nikt mi go nie ukradnie.
Rozumiesz? Nikt!
/Zaplanowany lot z Madrytu.
/Iberia 516 podchodzi do lądowania.
Dziwnie być oskarżoną o kradzież.
To prawda.
Zamożni ludzie jak ty nie kradną, oni kupują.
Samochody, łodzie, złodziei. Kupujesz to, prawda?
Jeśli tak na to spojrzeć, dlaczego nie?
To możliwe.
Z pieniędzmi wszystko jest możliwe.
Tylko kłopot w tym, że go kocham.
I to jest druga strona tej sprawy, głupia strona.
Porąbana, jak mówi Franek.
Śmierdzi tutaj glinami.
Możemy jeszcze się wycofać.
Wycofać bez forsy?
Wiesz, dostać karę dożywocia...
przez forsę...
Do tego brakowało jeszcze opóźnionego przylotu.
Pełno tu policji.
Niech pan będzie rozważny i pamięta o rodzinie.
Dziękuję za ostrzeżenie.
Van Willie będzie samolotem o ósmej.
Komisarz jest na lotnisku. Jest z nim dużo policji.
Jedziemy w tamtym kierunku.
Skończyłem.
- Jest Van Willie. - Niech tu przyjdzie.
Witamy, panie ministrze.
Panie Van Willie, komisarz Fuentes czeka na pana.
Proszę za mną.
- Dobrze, już idę. - Tędy proszę.
Moja córka jest na wakacjach we Francji.
Nie wiem co to za historia.
Przez tę historię zginął człowiek, a drugi jest ciężko ranny.
To jest w pańskim interesie i córki, żeby nam pomóc.
Pani Dermatt.
Pani Drematt, prosimy.
Pana córka była trzymana w moim domu przez 24 godziny.
/Pasażerowie lecący do Paryża /przez Madryt
/proszeni są do odprawy.
Idź.
Kiedy stąd wyjdziesz, pamiętaj...
On wie, że to byłoby głupie.
Żegnaj, Victor.
Ucałuj ode mnie Gedeona i zapomnij o nas.
Vic!
Nie można powiedzieć, że nie wykradliśmy tej forsy.
Co się stało. Nie wyglądasz dobrze.
Boisz się?
Nie uda mi się z tym przejść.
Zobaczysz, oni mnie dorwą.
Powiem ci, przejdziesz spacerkiem.
Do boju, wielki szefie.
Wielki szef.
- Jak z Bruno? - Doktor Fabregas jest z nim.
A panna Van Willie?
Monika?
Umarła godzinę temu.
Była ranna podczas walki.
Nie chciała ci o tym mówić.
Weź samochód i jedź.
Nie chcesz...
żebym została?
Nie wiem jak to wytłumaczyć.
Gdyby nie umarła, to któreś z nas by ci to powiedziało.
O słowach, o potoku słów.
Zawsze wypowiadasz wiele słów, żeby być uprzejma.
Jesteś wkurwiająca.
KONIEC
Tłumaczenie i synchronizacja: Stil